Otwarcie Muzeum Wałbrzyszan TYGIEL na terenie Starej Kopalni stało się okazją do przypomnienia postaci, które budowały powojenną tożsamość miasta. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Marian Szeja – wybitny bramkarz reprezentacji Polski, złoty medalista olimpijski z Monachium i legenda wałbrzyskiego futbolu. Jego syn, Bernard Szeja, opowiedział o cieniu wielkiej sławy, domowym cieple i pamiątkach, które zdecydował się przekazać do muzeum.
::addons{"type":"youtube","url":"https://youtu.be/kyqjivFbjfM"}
Marian Szeja (1941–2015) zapisał się złotymi zgłoskami w historii polskiej piłki nożnej. Choć urodził się w Siemianowicach Śląskich, jego sportowe serce biło w Wałbrzychu. Z Górnikiem Thorez, a następnie Zagłębiem Wałbrzych świętował awans do najwyższej klasy rozgrywkowej, zdobył historyczny brązowy medal mistrzostw Polski w sezonie 1970/1971 oraz występował w Pucharze UEFA. W biało-czerwonych barwach rozegrał 15 spotkań – kibice do dziś pamiętają jego fenomenalne interwencje w meczach przeciwko Anglii w Liverpoolu, RFN w Hamburgu czy Brazylii na słynnej Maracanie, gdzie zatrzymał samego Pelégo. Później z powodzeniem bronił również barw francuskich klubów FC Metz i AJ Auxerre.

Fot. Dziennik Dolnośląski nr 131, 5 IV 1991, CC BY-SA 3.0, Link
Dorastanie w domu tak rozpoznawalnego sportowca niosło ze sobą jednak spore wyzwanie. Bernard Szeja nie ukrywa, że sława ojca odcisnęła piętno na jego życiu.
– Przez całe życie odczuwałem presję związaną z tym, że tata był znanym piłkarzem. Odczuwam ją nawet dzisiaj – przyznaje szczerze syn legendarnego bramkarza.
Mimo międzynarodowych sukcesów i uznania kibiców w całej Europie, w domowym zaciszu Marian Szeja nie zachowywał się jak gwiazda. To właśnie ludzka strona ojca jest dla Bernarda Szei najcenniejszym wspomnieniem.
– Najcenniejsze było to, że mimo osiągnięć, jakie miał, ciągle pozostawał skromnym i dobrym ojcem. To rzecz, którą pamiętam nieustannie. A jeśli chodzi o sport, to zawsze wspominaliśmy igrzyska olimpijskie i te jego najsławniejsze mecze, jak Hamburg czy Liverpool – mówi Bernard Szeja.
W domu Szejów o piłce rozmawiało się niemal codziennie. Po każdym treningu i meczu bramkarz wracał do bliskich i dzielił się swoimi przeżyciami. Rzadziej wracano jedynie do tematu złotego medalu z Monachium z 1972 roku. Szeja pojechał na igrzyska jako rezerwowy, nie wszedł na boisko ani na minutę i przez długi czas w oficjalnych kronikach nie uznawano go za medalistę – sprawiedliwości stało się zadość dopiero po latach.
Ojciec przekazał dzieciom także silne przywiązanie do korzeni.
– Cenił bardzo rodzinę i tradycyjne obyczaje. Dlatego dzisiaj, mimo że mieszkamy za granicą, wciąż mamy w domu polski, wałbrzyski klimat – podkreśla Bernard Szeja.
Gdyby mógł jeszcze raz porozmawiać z tatą, nie potrafiłby wybrać jednego pytania, które chciałby mu zadać.
– Dopiero gdy ktoś odchodzi, zdajemy sobie sprawę, że moglibyśmy zadać milion pytań, o których wcześniej nie myśleliśmy – dodaje ze wzruszeniem.
W otwartym niedawno Muzeum Wałbrzyszan TYGIEL zwiedzający mogą oglądać unikatowe pamiątki po słynnym bramkarzu. Bernard Szeja przywiózł ze sobą między innymi oryginalne suweniry z igrzysk olimpijskich oraz emblemat reprezentacji Polski. Zbiory te pozostaną w placówce jako bezterminowy depozyt.
– Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak muzeum zostało przygotowane i że znalazło się w nim aż tyle miejsca dla mojego taty – mówi gość inauguracji.
Tylko na krótko zagości w Wałbrzychu najcenniejsze trofeum – złoty medal olimpijski. Decyzja ta wynika z gorzkich doświadczeń z przeszłości.
– Tata miał dużo więcej tych pamiątek, ale dawniej zaufałem ludziom, licząc, że posłużą one upamiętnieniu taty, a ostatecznie trafiły w prywatne ręce. Zostało to, co zostało. Mam trójkę dzieci i chciałbym, aby ten medal przechodził z pokolenia na pokolenie jako podstawowy element pamięci o dziadku i pradziadku – tłumaczy.
Miłość do futbolu w rodzinie Szejów okazała się dziedziczna. W ślady ojca poszli obaj jego synowie – zarówno Bernard, jak i Dariusz reprezentowali barwy wałbrzyskiego Zagłębia. Swoich sił na boisku próbował także jeden z synów Bernarda, a dziś treningi rozpoczynają jego wnukowie, którym dziadek z dumą towarzyszy.
– Wpajamy sport w życie wnuków, ale nic na siłę. Jeśli im wyjdzie, będzie jeszcze lepiej, a jeśli nie – nie ma to większego znaczenia. Najważniejsze, że zostanie pamięć o dziadku – podsumowuje Bernard Szeja.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu tvwalbrzych.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz